Dominee aan de Vaart
 Ik heb geen pastorie met een voordeur waar je aan kunt bellen. Geen studeerkamer met uitzicht op de kerk, geen gang waar het altijd een beetje naar koffie ruikt. En toch is er een plek waar ik ‘huis’: in dit kleine hoekje van het kerkblad. Hier wil ik iets delen van wat mij voedt, bezighoudt en inspireert. Jona is nog lang niet uitverteld Wie denkt dat een Bijbelboekje van een paar duizend jaar oud weinig te melden heeft over onze tijd, had eens moeten aanschuiven bij onze gespreksgroep over Jona. In drie bijeenkomsten hebben we het hele boekje gelezen en besproken. Tegen de tijd dat dit kerkblad verschijnt, zijn we waarschijnlijk alweer klaar. Mocht dat nog niet zo zijn, dan is 12 november onze laatste avond (19.30 uur, Kruispunt). Jona is een verrassend actueel verhaal. Het is waarschijnlijk geschreven in de vijfde of vierde eeuw voor Christus, ruim tweeduizend jaar geleden dus. En toch gaat het over vragen die ons vandaag rechtstreeks raken. Over de mensen met wie we liever niets te maken hebben. Over de grenzen die we trekken tussen onszelf en anderen. Over de vraag of iedereen een nieuwe kans verdient. En over onze moeite met een wereld waarin mensen die we afschrijven er zomaar weer bij mogen horen. Jona krijgt van God de opdracht om naar Nineve te gaan, een stad die bij hem bepaald geen warme gevoelens oproept. Hij heeft weinig op met de inwoners en ziet er niets in om hen te waarschuwen. Hij gaat liever de andere kant op. Dat maakt hem een ongemakkelijk herkenbare figuur. Hoe vaak staan ook wij klaar met ons oordeel over mensen, groepen of landen? Hoe gemakkelijk vinden we dat sommige mensen hun verdiende loon krijgen? En hoe reageren we als juist zij genade ontvangen? Het verhaal wordt nog scherper wanneer Nineve zich bekeert en God besluit de stad niet te vernietigen. Jona is woedend. Hij had zich verheugd op een stevige afrekening en moet nu aanzien dat zijn vijanden ermee wegkomen. Het blijkt hem meer moeite te kosten dat God barmhartig is dan dat God streng zou zijn. Een ongemakkelijke gedachte: willen wij eigenlijk wel dat iedereen een nieuwe kans krijgt, ook degene die ons heeft teleurgesteld of die we verantwoordelijk houden voor onrecht? En dan eindigt het boekje met een vraag. God stelt Jona een vraag waarop geen antwoord volgt. We blijven achter met een man die zijn gelijk wil halen en een God die hem uitnodigt om verder te kijken dan zijn eigen verontwaardiging. Juist dat open einde maakt Jona zo sterk. Het verhaal legt de vragen bij ons neer en laat ons er niet zomaar mee wegkomen. We hebben er met elkaar indringend over gesproken, in een goede sfeer, met ruimte voor verschillende gedachten en persoonlijke ervaringen. We leerden niet alleen iets over Jona, maar ook van elkaar. De ene deelnemer zag iets wat de ander ontging; een opmerking bracht een nieuwe gedachte op gang, een vraag zette ons opnieuw aan het denken. Zo werd een oud Bijbelverhaal telkens weer nieuw. En eigenlijk is dat ook een manier van kerk-zijn. Samen lezen, vragen stellen, luisteren, je laten verrassen en af en toe ontdekken dat je eigen vanzelfsprekendheden minder vanzelfsprekend zijn dan je dacht. Daar hoeft niet altijd een sluitend antwoord uit te komen. Soms is het al winst wanneer je met een ruimere blik naar huis gaat. Jona is uitgelezen, maar nog lang niet uitverteld. De vraag waarmee het boekje eindigt, reist met ons mee: gunnen wij anderen de ruimte die we zelf zo graag ontvangen? ds. Anneke van der Velde ‘Uit de pastorie’: een hartekreet Ik ben blij met ‘Kerknieuws’. En met onze website van Kerken met Vaart. ‘Kerknieuws’ wordt door heel wat mensen gelezen en onze website wordt goed bezocht. We hebben veel unieke bezoekers. Dat vind ik eigenlijk best bijzonder. Blijkbaar zijn er veel mensen die willen weten wat er in en rond onze kerken gebeurt. Mensen die lezen over activiteiten, over mooie initiatieven, over waar we ons hoofd over breken en waar we ons hart aan ophalen. Het is mooi dat zoveel mensen op de een of andere manier met ons verbonden zijn. Maar het brengt me ook bij een andere gedachte. Want al die mensen die ‘Kerknieuws’ lezen en onze website bezoeken, zien we natuurlijk niet allemaal op zondag in de kerk. En ik vraag me soms af wie die mensen allemaal zijn.. Misschien zijn het kinderen van mensen die nog trouw in de kerk zitten. Ze lezen mee, omdat ze willen weten waar hun vader of moeder op zondag naartoe gaat. Misschien zijn het mensen die ooit zelf in de kerk kwamen, maar die ergens onderweg een andere richting zijn ingeslagen. En misschien is de stap terug inmiddels groter geworden dan ze zelf zouden willen. Of misschien zijn het gewoon mensen die de kerk in het dorp een warm hart toedragen. Mensen die het belangrijk vinden dat er een plek is waar mensen samenkomen, zingen, vieren, zoeken en elkaar ontmoeten. Ze leven mee op hun eigen manier. Via ‘Kerknieuws’, via de website, via een gesprek bij de supermarkt misschien. En dat is iets om dankbaar voor te zijn. Tegelijkertijd zou ik het zo leuk vinden als sommigen van hen op een dag denken: ‘weet je wat, ik ga weer eens naar de kerk’. Niet omdat het hoort. Niet omdat we vinden dat je nu toch eigenlijk wel eens zou moeten komen. Maar uit nieuwsgierigheid. Om eens te kijken hoe de kerk nu is en wat er allemaal gebeurt. Misschien vind je er iets van wat je zoekt. Een mooie dienst. Een gedachte die je bijblijft. Muziek. Stilte. Een verhaal uit de Bijbel dat ineens verrassend dichtbij komt. Een ontmoeting met iemand die je nog niet kende. Of gewoon een kop koffie en gezelligheid en verbinding. Natuurlijk moeten wij als kerk ook iets doen om een welkome plek te zijn. Een kerk moet niet alleen de deur openzetten en vervolgens verwachten dat iedereen vanzelf naar binnen komt. We mogen ons steeds weer afvragen hoe we een plek kunnen zijn waar mensen zich welkom voelen, waar ruimte is voor vragen en twijfel, voor geloof en ongeloof, voor vertrouwdheid én nieuwe gezichten. Daar proberen we met elkaar aan te werken. Maar een kerk wordt uiteindelijk ook gemaakt door de mensen die er komen. Door hun vragen, hun ideeën, hun talenten, hun verhalen en soms ook gewoon door hun aanwezigheid. Dus daarom, Als je ‘Kerknieuws’ leest, als je af en toe op onze website van ‘Kerken met Vaart’ kijkt en je merkt dat je de kerk toch eigenlijk wel een warm hart toedraagt… Kom eens langs! We zouden blij zijn met je. De deur staat open! Ds. Anneke van der Velde veld5834@planet.nl 06 52680894 Voor reacties, vragen of gewoon eens een goed gesprek: neem gerust contact op.
| ||
| terug | ||