Dominee aan de Vaart
 Ik heb geen pastorie met een voordeur waar je aan kunt bellen. Geen studeerkamer met uitzicht op de kerk, geen gang waar het altijd een beetje naar koffie ruikt. En toch is er een plek waar ik ‘huis’: in dit kleine hoekje van het kerkblad. Hier wil ik iets delen van wat mij voedt, bezighoudt en inspireert. Vrede zoeken en najagen Op 27 september vieren we een vredesdienst in de Eben-Haëzerkerk. Ter voorbereiding daarvan zat ik onlangs aan tafel met vertegenwoordigers van de Rooms-Katholieke Kerk, het Apostolisch Genootschap en onze eigen gemeente. Een bijzondere ontmoeting, juist omdat we zo verschillend zijn. We stelden elkaar eerlijke vragen. Waarom doen jullie dat eigenlijk zo? Waarom staat bij jullie dit centraal en bij ons iets anders? Wat betekenen bepaalde vormen, rituelen en tradities? Soms bleken we dezelfde woorden te gebruiken, maar er iets anders onder te verstaan. Wat voor de één vertrouwd is, kan voor een ander behoorlijk vreemd zijn. Maar toen we over vrede begonnen, vonden we elkaar snel. We hoefden elkaar nauwelijks uit te leggen waarom vrede ons ter harte gaat. Vrede tussen mensen, vrede in een wereld vol oorlog en polarisatie, vrede die begint bij de manier waarop je elkaar tegemoet treedt. Daar waren geen lange gesprekken over nodig. Onze verschillen verdwenen niet, maar ze stonden ons niet in de weg. In Psalm 34 staat: “Zoek de vrede en jaag die na.” Dat is geen opdracht om alle verschillen weg te nemen. Vrede vraagt juist dat we elkaar blijven bevragen en nieuwsgierig blijven naar wat de ander beweegt. Dat we onze eigen traditie kennen, maar niet denken dat die de enige manier is om het goede te zoeken. Aan tafel gebeurde iets eenvoudigs en belangrijks: verschillende kerken kwamen bij elkaar en ontdekten dat vrede een taal is die we allemaal verstaan. We hoeven niet hetzelfde te geloven, te vieren of te doen om samen voor vrede te staan. We kunnen elkaar daarin juist vinden. Op 27 september vieren we dus niet alleen de vrede. We oefenen haar ook. Door elkaar te ontmoeten, te luisteren en verschillen uit te houden. Want vrede zoeken is één ding. Ervoor gaan staan, er woorden aan geven en haar telkens opnieuw najagen, daar begint het echte werk. ‘Uit de pastorie’: een hartekreet Ik ben blij met ‘Kerknieuws’. En met onze website van Kerken met Vaart. ‘Kerknieuws’ wordt door heel wat mensen gelezen en onze website wordt goed bezocht. We hebben veel unieke bezoekers. Dat vind ik eigenlijk best bijzonder. Blijkbaar zijn er veel mensen die willen weten wat er in en rond onze kerken gebeurt. Mensen die lezen over activiteiten, over mooie initiatieven, over waar we ons hoofd over breken en waar we ons hart aan ophalen. Het is mooi dat zoveel mensen op de een of andere manier met ons verbonden zijn. Maar het brengt me ook bij een andere gedachte. Want al die mensen die ‘Kerknieuws’ lezen en onze website bezoeken, zien we natuurlijk niet allemaal op zondag in de kerk. En ik vraag me soms af wie die mensen allemaal zijn.. Misschien zijn het kinderen van mensen die nog trouw in de kerk zitten. Ze lezen mee, omdat ze willen weten waar hun vader of moeder op zondag naartoe gaat. Misschien zijn het mensen die ooit zelf in de kerk kwamen, maar die ergens onderweg een andere richting zijn ingeslagen. En misschien is de stap terug inmiddels groter geworden dan ze zelf zouden willen. Of misschien zijn het gewoon mensen die de kerk in het dorp een warm hart toedragen. Mensen die het belangrijk vinden dat er een plek is waar mensen samenkomen, zingen, vieren, zoeken en elkaar ontmoeten. Ze leven mee op hun eigen manier. Via ‘Kerknieuws’, via de website, via een gesprek bij de supermarkt misschien. En dat is iets om dankbaar voor te zijn. Tegelijkertijd zou ik het zo leuk vinden als sommigen van hen op een dag denken: ‘weet je wat, ik ga weer eens naar de kerk’. Niet omdat het hoort. Niet omdat we vinden dat je nu toch eigenlijk wel eens zou moeten komen. Maar uit nieuwsgierigheid. Om eens te kijken hoe de kerk nu is en wat er allemaal gebeurt. Misschien vind je er iets van wat je zoekt. Een mooie dienst. Een gedachte die je bijblijft. Muziek. Stilte. Een verhaal uit de Bijbel dat ineens verrassend dichtbij komt. Een ontmoeting met iemand die je nog niet kende. Of gewoon een kop koffie en gezelligheid en verbinding. Natuurlijk moeten wij als kerk ook iets doen om een welkome plek te zijn. Een kerk moet niet alleen de deur openzetten en vervolgens verwachten dat iedereen vanzelf naar binnen komt. We mogen ons steeds weer afvragen hoe we een plek kunnen zijn waar mensen zich welkom voelen, waar ruimte is voor vragen en twijfel, voor geloof en ongeloof, voor vertrouwdheid én nieuwe gezichten. Daar proberen we met elkaar aan te werken. Maar een kerk wordt uiteindelijk ook gemaakt door de mensen die er komen. Door hun vragen, hun ideeën, hun talenten, hun verhalen en soms ook gewoon door hun aanwezigheid. Dus daarom, Als je ‘Kerknieuws’ leest, als je af en toe op onze website van ‘Kerken met Vaart’ kijkt en je merkt dat je de kerk toch eigenlijk wel een warm hart toedraagt… Kom eens langs! We zouden blij zijn met je. De deur staat open! Ds. Anneke van der Velde veld5834@planet.nl 06 52680894 Voor reacties, vragen of gewoon eens een goed gesprek: neem gerust contact op.
| ||
| terug | ||